صدای موج مرا با خود می برد تا ناکجا آباد....و چه غریبانه مرغان دریایی بر خانه خود آواز تنهایی سر می دهند....صدای نی نی زن تنها ک
تاریخ : جمعه 25 آذر 1390
نویسنده : محمد رضا پولادی

"چاووشی" را در هنگام بدرقه یا در زمان استقبال از زائران می خوانند. چاووشی هم چنین در شب سوم محرم، شب عاشورا یا اربعین در میان نوحه "واحد"، در عروسی، کارهای ساختمانی و ... نیز خوانده می شود. به طور کلی زمانی که نیاز به تقویت روحیه جمع باشد، آواز چاووشی خوانده می شود. چاووشی گاه به صورت مبادله آواز میان دویا چند نفر خوانده می شود. نظر به موارد استفاده چاووشی و حالت خبری و ندایی آن، خوانندگان چاووشی می بایست از صدای رسایی برخوردار باشند. اشعار چاووشی را یا از میان اشعار شاعران معروف منطقه، یا از چاووشی نامه های مختلف از قبیل چاووشی نامه ناصر الدین شاه و مانند آن بر می گزینند. هنوز در روستاهای منطقه دشتی، دشتستان، تنگستان و بوشهر می توان آواز چاووشی را شنید. آواز چاووشی که در رده های چهار گانه است، در مناطق مختلف استان بوشهر تقریبا یکسان اجرا می شود.




تاریخ : جمعه 25 آذر 1390
نویسنده : محمد رضا پولادی

در آغاز باید پرسید : واژه شروه از کدام اقلیم و کدام زبان و فرهنگ برخاسته است؟ آیا این کلمه اصالتا جنوبی است یا این که ریشه در زبان سترگ شرق ایران یعنی پهلوی دارد؟ اگر چه دیگر نمی توان منکر این واقعیت شد که در سراسر کشور شروه را به نام ما جنوبی ها می شناسند و در سده های اخیر این واژه ارجمند از منطقه گرم کرانه های خلیج به گوش دیگر هم وطنان رسیده استو دوباره باید پرسید که آیا شروه در آغاز این چنین تلفظ می شده یا این که در گذر زمان تراش خورده و به شکیل ترین و خوش آهنگ ترین صورت در آمده است


ادامه مطلب

تاریخ : جمعه 25 آذر 1390
نویسنده : محمد رضا پولادی

از قدیم هر اتفاق مهمی که رخ می داده، اول سنج و دمام نواخته می شده تا آن خبر به سمع مردم رسانده شود. مثلاً ایام عزاداری یا موقعی که می خواستند لنجی تازه را به آب بیندازند یا زمانی که کسی فوت می کرد و می خواستند مردم را برای تشییع جنازه خبر کنند از سنج و دمام استفاده می کردند. معمولا تعداد دمام ها 7 عدد می باشد که 4 تای آنها دمام معمولی است و 2 تای آن که از دمام معمولی بزرگتر است و غمبر نامیده می شود و یکی هم که اندازه آن هم از غمبر و هم دمام معمولی کوچکتر است و و اشکون نام دارد. حتی بند هایی هم که زیر چمبر دمام رد می شود نیز در هر طرف معمولا 7 تا است و این نشان گر مقدس بودن عدد 7 در میان مردم این مناطق است. تعداد سنج ها نیز معمولا بین 5 تا 7 عدد است و یک بوق که از جنس شاخ یک نوع گوزن است و رهبری گروه سنج و دمام را بر عهده دارد. ولی در شب 28 صفر این تعداد به دوبرابر افزایش می یابد. یعنی یک گروه سنج و دمام 7 تایی از یک طرف و یک گروه از طرف دیگر شروع به نواختن می کنند تا به هم برسند و به این دو گروه دمام دو بُرده می گویند. ( به نیت رحلت حضرت رسول (ص) و شهادت امام حسن مجتبی (ع))




تاریخ : جمعه 25 آذر 1390
نویسنده : محمد رضا پولادی

زن ها شب هنگام برای شنیدن روضه یا مرثیه خوانی به گرد هم جمع میشوند.باخواندن آوازی معروف به لایه لایه یا لای لای آرام آرام شروع میشود.این اواز  برگرفته از لالایی است که زنهای بوشهری برای خوابانیدن طفل خود می خوانند.

آواز لالایی بیشتر در مایه ی دشتی که یکی از زیباترین متعلقا ت مستقل دستگاه شور از ردیف موسیقی  ایرانی است خوانده میشود. این آواز معمولا با متری آزاد اجرا و در بوشهر  با سبک های مختلفی خوانده میشود که اکثرا شبیه به شروه خوانی می باشد.

 

 

 

شعرهای شوره خوانی عامیانه میباشد به این شعر دقت کنید:

 

لا لا لا لای عزیزم لا لا   لا لا لا لای علی اصغرم لا لا لا لا  جونم لا لا لا لای

چرا مادر نمی خوابی عزیزم گمانم تشنه ابی علی رود علی رود

لا لا ی لا لا ی لا لای لا لا   مادر چه سر داری علی دودم علی رود

چرا مادر علی اصغر گلوی خون فشان داری

عزیزم چرا چشمان پر آب تبسم بر لبان داری علی رود

عزیزم لا لای لا لا لا لای جونم لا لا رودم لا لا لا لا ی علی لا لا لا لای




                                                                                   شروه 1


                                                              شروه 2


                                                              شروه 3

 

پس از ذکرها و آوازهای سوگواری نوحه خوانی آغاز می گردد.در نوحه خوانی نخست زنها به صورت نشسته در حالی که با یک دست بر پا و با دست دیگر بر روی سینه خود می کوبند به همخوانی در جواب نوحه های سرخوان بر می آیند.

با سپری شدن حدود نیم ساعت نوحه خوانی به صورت نشسته عزاداری وارد مرحله دیگر میشود. این نوبت به دستور سرخوان حاضران بصورت دست جمعی قیام نموده سپس سینه زنی بصورت ایستاده دنبال میشود.به همین دلیل به این قسمت مراسم سر پایی می گویند.

آنگاه سرخوان با خواندن نوحه هایی که از ریتمی تندتر و موضوعی مهیج تر برخوردارند به تدریج مراسم را به اوج میرسانند تا جایی که بعضی از عزاداران هنگام سینه زنی با چپ راست نمودن شانه های خود حالت خلسه به خود می گیرند و گاه بعضی از افراد نیز اقدام به نوعی حرکات موزون می نمایند که میتوان آن را به عنوان رقص و سماع عزاداری در مراسم زنانه معرفی نمود.که در خوزستان و دیگر کشورهای شعیه نشین مثل بحرین- عراق اینگونه عزاداری ها را شاهد هستیم.

این گونه عزاداری عمدتا از عزای زنانی مناطق عرب نشین گرفته شده است اجرای آن نزد عرب های ساکن بوشهر با کیفیت بهتری صورت می گیرد. میان عرب های خوزستان این نوع عزاداری به هوسه مشهور است که گاه به آن یزله نیز گفته میشود.در بوشهر نیز کسانی به عزای سر پایی یزله می گویند.هوسه از جنوب عراق بویژه بصره نیز رایج است و مطلعین هوسه رایج در خوزستان را بر گرفته از هوسه عراقی ها می دانند.

یزله در اصل از فرم های مطرح موسیقی جشن و سرور بوده و هم در بوشهر و هم در خوزستان از جایگاهی خاص برخوردار است.

 

 

 

 توضیحات :


  "شروه ایی كه در این پست قرار داده شده است در سریال مختارنامه بصورت جزیی پخش شد .در حال حاضر این شروه برای دانلود شما عزیزان در وبلاگ ما جهت استفاده قرار داده شده است."




تاریخ : پنجشنبه 24 آذر 1390
نویسنده : محمد رضا پولادی

 

این مراسم مذهبی شیعی با نوحه خوانی شخصی که به عنوان پیشخوان یا سرخوان شناخته شده آغاز می گردد.در ابتدای مراسم خردسالان جوانان و دست اندر کاران مسجد گرد پیشخوان در وسط محل برگزاری مراسم حلقه ای دایره شکل تشکیل میدهند که به آن بر می گویند.

در مراسم سینه زنی عده ای مسئول ساختن و کنترل برها می باشند که آنان را بر ساز یا سینه گردان می نامند.شرکت کنندگان برای رعایت نظم و ایجاد فاصله در بر با دست چپ قسمت راست کمر همدیگر  را می گیرند و با دست راست سینه می زنند.سینه زن ها همراه با حرکت موزون پا گرد پیش خوان می چرخند و  با همسرایی در جواب نوحه ی پیش خوان او را همراهی می کنند معمولا در هنگام همخوانی سینه زده نمی شود.حلقه ی سینه زنی رفته رفته با شرکت سینه زنان دیگر گسترش میابد تا جایی که باید میان این بر برای سینه زنان جدید بر دیگری ساخته شود.بدین ترتیب تا آخر مراسم بر ساز افزایش تدریجی سینه زن ها را با ایجاد بر اداره کرده و برای تشکیل بر تازه به جز سینه زن های ماهر محل از افراد سرشناس  و سینه زنان معتبری که از محله های دیگر برای عزاداری امده اند نیز با در نظر گرفتن شرایط سنی آنها استفاده می کند.

این مهم در گذشته به گونه ای رعایت می شده که پس از تشکیل حلقه های سینه زنی در بر های وسط از سایرافراد محلی و جوانان و آخرین برها از خردسالان و دست اندر کاران مراسم تشکیل می شده است.نوحه های پیش خوانی به دلیل کم اهمیت بودن کمتر مورد توجه قرار میگیرند به همین دلیل شعر و اشعار جدیدی بوجود نیامده است. پس از اجرای چهار یا پنج نوحه مختلف زیر واحد زمانی که ریتم سینه زنی و نو حه ها به اوج می رسد نو حه خوان پس از مکثی که حدود ده تا دوازده ضربه سینه زنی به طول می انجامد با گفتن واحد دستوری را برای سینه زن ها صادر می کند.

سینه زن ها که بیش از این همزمان و با جلو و عقب بردن پا ها (برای دور خوردن)بر سینه های خود می کوبیدند به پیروی از دستور واحد فقط یک بار ان هم با جلو آوردن پاهای راست به سینه زنی می پردازند.و به این ترتیب ضربه های سینه زنی به نصف تقلیل می یابد.که بضیها بی درنگ پس از دستور واحد می گویند الله واحد در صورتی که باید بگویند الا واحد یعنی (فقط یکی) درست می باشد. پس از دستور واحد سینه زنی و نوحه خوانی به اوج میر سد و سینه زنانن بویژه آنهایی که در برهای داخلی دایره حضور دارند با هم دست ها را به سوی بالا دراز کرده و هنگامجلو آوردن پاها با خم نمودن بدن محکم به سینه های خود می کوبند.قابل به ذکر است که این نو سینه زنی از مرزهای ایران نیز پا فرا تر گذاشته اند و در بعضی از شهرهای شعیه نشین عراق به همین شکل با چند تغییر جزی به سینه زنی می پردازند.




آخرین مطالب
   
 
 
 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic